لکنت زبان

لکنت به صورت نقص در روانی یا سیالی کلام دیده میشود. در لکنت زبان، مشکل در حفظ جریان تولید اصوات گفتاری است. لکنت زبان عموما بین سنین ۵/۱ تا ۹ سالگی آغاز میشود. هر چند احتمال شروع در سنین ۲ تا ۵/۳ و ۵ تا ۷ سالگی در دامنه سنی ذکرشده بیشتر است. در برخی کودکان مبتلا دیگر اختلالات زبان و گفتار نیز به صورت همزمان ممکن است وجود داشته باشد. لکنت تقریبا هیچ گاه به­ صورت ناگهانی آغاز نمیشود و به مرور و طی هفته ها بروز میکند و به ­تدریج فراوانی بروز و شدت آن افزایش مییابد. با این وجود حتی در زمان شدت نیز ممکن است در حین فعالیت هایی چون روخوانی با آواز خواندن از بین برود. ۱ تا ۳ درصد کودکان ممکن است دچار این اختلال باشند. پسرها در حدود چهار برابر دخترها به این اختلال مبتلا می شوند. این اختلال در خانواده هایی که سابقه چنین اختلالی را دارند، بیش از خانواده های دیگر به چشم می خورد.

لکنت

علایم لکنت

وقفه‌هایی در تولید صداها یا هجاها

تکرار صداهای کلمات

کشیدن صداها

مکث‌های غیرعمدی

وقفه‌ در روند گفتار

تکرار غیرعادی هجایی از کلمات

کشیدن یک حرف صامت؛ بی‌صدا یا مصوت؛ صدادار

گیر کردن و بروز انقباض در عضلات لب‌، زبان یا تارهای صوتی

ترس از بیان برخی کلمات

جایگزین کردن اجباری کلمه‌ای دیگر به جای کلمهٔ مشکل‌دار

پرهیز از صحبت کردن در برخی موقعیت‌ها

کمک گرفتن از حرکاتی مانند فشار آوردن به لب‌ها، بستن چشم‌ها، مشت کردن دست و منقبض کردن عضلات بدن هنگام حرف زدن

وارد کردن صداهایی مثل اوم یا اِ، هنگام حرف زدن برای رها شدن، پنهان کردن یا تصحیح مشکل گفتاری

احتمال وقوع نشانه های همراهی چون پیش بینی وقوع لکنت، پرهیز از کاربرد اصوات یا واژه هایی معین، پرهیز از موقعیت هایی که احتمال بروز لکنت در آن میرود و یا نشانه هایی چون تیک یا لرزش لب و چانه در حین سخن گفتن وجود دارد.

لکنت

علل بروز لکنت

یکی از عامل های لکنت زبان، ژنتیک است. خطر لکنت زبان در بین خویشاوندان درجه اول مبتلا به این اختلال با شروع کودکی بیشتر از سه برابر خطر در کل جمعیت است. همچنین لکنت زبان یا عدم فصاحت علاوه بر اینکه جلوه ای از بیماری است، استرس و اضطراب می توانند آن را تشدید کنند. عامل دیگر تأثیر گذار در این اختلال، کمبودهای حسی است. لکنت زبان می تواند با اختلال شنوایی، کمبود حسی دیگر یا کمبود گفتاری- حرکتی ارتباط داشته باشد. لکنت زبان می تواند به عنوان عارضه جانبی دارو روی دهد و ممکن است به وسیله رابطه زمانی با قرار گرفتن در معرض دارو، تشخیص داده شود.

گر چه علت لکنت زبان دقیقا مشخص نمی باشد، به نظر می رسد مجموعه ای از عوامل مانند آسیب پذیری و استعداد بیولوژیک، تقاضاها و درخواست های محیطی و مشخصات سرشتی و ذاتی فرد در ایجاد آن نقش داشته باشد.

لکنت

راه کارهایی که والدین در ارتباط با لکنت کودک باید رعایت کنند:
گاهی ناروانی کلام بخشی از فرایند رشدی است پس تا مطمئن نشده اند از کلمه لکنت استفاده نکنند.
در بسیاری موارد لکنت خود محدود شونده است.
با اینحال لازم است مشاوره با متخصصین انجام شود.
برای صحبت کردن کودک را تحت فشار قرار ندهند.
به لکنت کودک توجه نکنند.
در زمان صحبت کودک با حوصله به او گوش دهند و از عباراتی مثل زود باش استفاده نکنند.
موقع صحبت با اضطراب به او نگاه نکنید بلکه چهره طبیعی داشته باشند.
در حین صحبت با کودک اشتباهات تلفظی او را اصلاح نکنند.
در حین صحبت هیچگاه به او نگوئید چکار کند تا لکنت نداشته باشد.
هیچ گاه برای یافتن کلمه یا ادای آن به کودک کمک نکنند.

لکنت

درمان لکنت

به طور کلی گفتاردرمانی مؤثرترین روش درمانی در این دسته اختلالات است. در اختلال لکنت در کنار گفتاردرمانی از روش ­های ایجاد آرامش و تمرین تنفس نیز میتوان کمک گرفت. آموزش والدین و توجه به روابط اجتماعی کودک نیز حایز اهمیت است، چون عدم درمان لکنت منجر به بروز اعتماد به نفس پایین کودک، ضعف خودپنداره و اضطراب اجتماعی در وی میشود. داروهای آرام‌بخش می‌تواند تا حدودی کودک را از اضطراب و هیجانات عاطفی دور کند و در نتیجه لکنت زبان او را کاهش دهد، اما برای تجویز دارو حتماً سن و نظر پزشک کودک شما اهمیت زیادی دارد. زمانی که این کودکان برای حرف زدن تحت فشار قرار می گیرند یا استرس و اضطرابی به آنها وارد می شود، لکنت زبان آنها شدت می یابد. در نتیجه لکنت زبان بیماری است که شدت آن از یک موقعیت به موقعیت دیگر متفاوت است. کاهش استرس در زمان صحبت کردن به کاهش حملات لکنت زبان کمک می کند اما استفاده از داروهای ضد اضطراب تأثیر اصلی در درمان ندارد. به نظر می رسد این بیماران به دو دسته تقسیم می شوند. در یک دسته کودکانی قرار میگیرند که پیش آگهی بهتری دارند و قادرند تکنیک های غلبه بر این مشکل را بیاموزند و آنها را استفاده کنند و در موارد دیگر، کودکانی هستند که مشکل آنها به درمان پاسخ کمتری می دهد. یک روش دیگر، تغییرات و اصلاحات رفتاری است. یکی از علل لکنت زبان کودک، رفتارهای ناسازگار و ناهنجار اوست. به همین دلیل، در این روش سعی بر اصلاح رفتارها و به دنبال آن کاهش لکنت زبان در کودک است. این خود منجر به افزایش اعتماد به نفس و خودپنداره او میشود. یک روش درمانی دیگر ایجاد هماهنگی بین حرکات لب، زبان، گونه و حنجره است. به طوریکه به کودک می آموزند که چگونه خیلی آهسته چیزی را بخواند، خیلی آهسته و با توجه خاص به حرف زدن خود، صحبت کند و هر هجایی را با کمال دقت ادا کند.

گفتاردرمانی در این کودکان هم به روان و سلیس صحبت کردن کمک می کند و هم کمک می کند تا کودک با اضطراب، تنش و اجتناب کمتری وارد مکالمه و گفتگو گردد از آنجا که لکنت زبان یک بعد قوی بیولوژیک و ارثی دارد، روان درمانی به تنهایی درمان مؤثری برای آن نیست، گرچه ممکن است به کاهش اضطراب، تطابق بهتر و افزایش اعتماد به نفس کودک کمک مؤثری نمایــد.

 

 

تبلیغات

انتخاب دکتر زیبایی برای انجام جراحی های مد نظر شما متناسب با بودجه فردی، سلیقه شخصی و میزان تبحر در کنار دسترسی آسان به پزشک امروزه به یک چالش مهم در دنیا تبدیل شده است، نگران نباشید دکتر زیبایی در ارائه خدمات جراحی و مشاوره رایگان در کنار شماست!!! مهم نیست کاندید عمل بینی هستید یا کاشت مو یا اینکه در کدام شهر هستید و چه سنی دارید، فقط کافیه با دکتر زیبایی تماس حاصل فرمایید.

مشاوره روانشناسی

مشاوره خانواده

منبع
سنجش برتر
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن